Een weergaloos mooi, contemplatief en transformatief kunstwerk. Precies wat je nodig hebt wanneer de wereld te luid wordt. Een duikbrevet kan van pas komen, de adem wordt je voortdurend benomen.

Tijdens een rustig avondje tekenen heb ik dit heerlijk verhaal uitgeluisterd via de Luisterpuntbibliotheek. De stem van la Broeckhoven in eigen persoon kabbelde gemoedelijk langs mijn oorschelpen binnen om stroomafwaarts, op borsthoogte, m'n hart schoon te spoelen. Net wat ik nodig had, nadat ik daags tevoren een boek had uitgelezen dat nog een beetje op mijn maag was blijven liggen. Dat vroeg dus om zinnen die me wat lucht en licht konden inlepelen.

In het autobiografische Taxi! verhalen van de achterbank van Aimée de Jongh ben je vanaf het eerste paneel passagier in vier taxiritten door Los Angeles, Parijs, Jakarta en Washington DC.

Als je zoals ik klaarblijkelijk onder een steen vandaan komt, heb je mogelijk ook het debuut van Bosum gemist. Hoe ik al vier jaar zonder zijn album 'Ghostwood Country Club' heb overleefd is me een raadsel, maar gelukkig houdt het algoritme een vinger aan de pols. Momenteel zit ik in mijn terugkerende dreampop, darkwave en synthpop era, dus niet verwonderlijk dat deze parel voor me opdook. Bosum, een jonge Belgische artiest die qua sound moeiteloos naast Postiljonen of London Grammar stand houdt, heeft met dit album iets zeldzaams neergezet: een authentieke stijl die zowel vertrouwd als verrassend klinkt.